Program konferencjiKomitetyKomunikaty konferencyjnePrelegenciAbstraktyKontaktRejestracja
Program konferencjiKomitetyKomunikaty konferencyjnePrelegenciAbstraktyKontaktRejestracja
MENU
Jolanta Słowikowska-HilczerProblemy reprodukcyjne osób z zaburzeniami różnicowania płciZakład Endokrynologii Płodności, Katedra Andrologii i Endokrynologii Płodności, Uniwersytet Medyczny w Łodzi

Dla prawidłowego rozwoju płciowego konieczna jest zgodność między płcią genetyczną, gonadalną, genitalną, somatyczną oraz psychiczną. Jeśli brak jest tej zgodności, pojawiają się zaburzenia rozwoju płci – ZRP (disorders of sex development - DSD).

Zaburzenia te obserwuje się zwykle w postaci nadmiernej maskulinizacji u osób z płcią genetyczną żeńską, np. we wrodzonym przeroście nadnerczy lub niedostatecznej maskulinizacji u osób z płcią genetyczną męską, np. w dysgenezji jąder, zaburzeniach biosyntezy testosteronu lub dihydrotestosteronu, czy niewrażliwości na androgeny. Obraz kliniczny jest zróżnicowany, a nasilenie objawów zmienne w zależności od wieku pacjenta.

Postępowanie medyczne w takich przypadkach stwarza wiele problemów. Główne trudności, z jakimi spotyka się zespół diagnostyczno-terapeutyczny, to: nadanie płci metrykalnej, przewidywanie tożsamości płciowej, czynności hormonalnej gonad oraz płodności, a także decyzja co do podjęcia zabiegów chirurgicznych obejmujących narządy płciowe oraz gonady. Postępowanie terapeutyczne wywołuje nadal wiele kontrowersji m.in. dlatego, że osoby z ZRP często mają usuwane gonady ze względu na wysokie ryzyko zmian nowotworowych po okresie dojrzewania płciowego, ale w ten sposób pozbawiane są szansy na posiadanie biologicznego potomstwa.

W latach 2013-2016 zostały przeprowadzone europejskie badania nad odległymi wynikami leczenia chirurgicznego i hormonalnego oraz wsparcia psychologicznego u osób z ZRP o akronimie dsd - LIFE. W badaniu wzięło udział 1040 pacjentów z różnym przyczynami ZRP. Badano m.in. płodność tych osób. Wykazano, że większość osób z ZRP jest nieodwracalnie niepłodnych. Niektóre zaburzenia rozwoju płci nie wykluczają jednak posiadania dzieci. Wrodzony przerost nadnerczy powoduje poważne zaburzenia hormonalne, co obniża płodność, ale po zastosowaniu odpowiednich metod terapii hormonalnej i wspomagania rozrodu, wskaźnik ciąż u tych kobiet jest zbliżony do tego wśród kobiet zdrowych. Bez szans na płodność są pacjenci z 46, XY i całkowitą niewrażliwością na androgeny oraz z całkowitą dysgenezją gonad, a także mężczyźni z kariotypem 46, XX. Inaczej jest w przypadku częściowej niewrażliwości na androgeny, czy częściowej dysgenezji gonad, a także w zespole Klinefeltera, gdzie płodność jest możliwa. Jest bowiem obecna struktura jądra, która może zawierać komórki spermatogenezy, a w okresie dojrzałości nawet pojedyncze plemniki, które można wykorzystać do zapłodnienia metodami rozrodu wspomaganego.

Mariusz ŁukaszukPodstawy diagnostyki i leczenia niepłodnościKlinika Novique – Medycyna Estetyczna i Anti-Aging (Gdańsk)

Za problem z zajściem w ciążę odpowiada w równym stopniu czynnik żeński (35%), jak i czynnik męski (35%) podczas gdy przyczyny mieszane stanowią 20%. W pozostałych 10% nie udaje się ustalić czynnika sprawczego. U kobiet najczęstszą przyczyną niepłodności są zaburzenia owulacji, w mniejszym stopniu endometrioza, zrosty wewnątrzmaciczne, niedrożność jajowodów oraz hiperprolaktynemia.

Przyczynami niepłodności męskiej mogą być zaburzenia spermatogenezy oraz zaburzenia związane z transportem nasienia, jednak w znacznym odsetku przyczyna pozostaje nieokreślona. Podstawowa diagnostyka powinna obejmować szczegółowe badanie podmiotowe z uwzględnieniem regularności krwawień miesięcznych oraz badanie fizykalne włącznie z badaniem ginekologicznym. W diagnostyce wykorzystuje się badania hormonalne, obrazowe, genetyczne, immunologiczne. Rolą lekarza prowadzącego jest zdiagnozowanie problemu oraz zaproponowanie optymalnej dla sytuacji medycznej pacjentów ścieżki postępowania wraz z uwzględnieniem światopoglądu pary.

Leczenie niepłodności to wieloetapowy proces, który wymaga ścisłej współpracy zarówno z pacjentami, jak i ze specjalistami z różnych dziedzin medycyny. Ważnym elementem jest również wsparcie psychologiczne pacjentów. Leczenie niepłodności odbywa się poprzez wykorzystanie terapii hormonalnej lub zastosowanie najbardziej optymalnej oraz indywidualnie dobranej metody wspomaganego rozrodu. Najczęstsze zastosowanie znajduje hormonalna indukcja owulacji, inseminacja domaciczna oraz sztuczne zapłodnienie pozaustrojowe (IVF).

Małgorzata KuźmińskaEndokrynologiczne aspekty niepłodności.Poradnia Endokrynologiczna Centrum Medyczne LuxMed w Gdańsku, Endokrynologiczna Centrum Medyczne Gdynia-Dąbrówka

Problem niepłodności jest dość częstym powodem konsultacji w poradni endokrynologicznej. Najczęściej zgłaszanym objawem zaburzeń hormonalnych u pacjentów są zaburzenia miesiączkowania u kobiet i zaburzenia wzwodu u mężczyzn. U par diagnozowanych z powodu zaburzeń rozrodu jednym z etapów jest wykluczenie endokrynologicznych przyczyn niepłodności. Do najczęstszych zaburzeń należą choroby tarczycy, hiperprolaktynemia, dysfunkcja układu podwzgórzowo-przysadkowego, pierwotne schorzenia jajników i jąder, choroby nadnerczy. Ponadto, zarówno nadmierna masa ciała, jak i jej niedobór zaburzają fizjologiczne procesy prokreacji.

Agata WoźniakEtapy leczenia niepłodności i specyficzne trudności z nimi związaneKlinika Leczenia Niepłodności INVICTA

Zapłodnienie pozaustrojowe (in vitro) leczy niepłodność. Jest to jedna z technik wspomaganego rozrodu (ART). Poza efektami leczenia in vitro niesie ze sobą szereg trudności mających znamiona kryzysu psychologicznego (psyche), fizycznego bólu (soma), dużego obciążenia dla relacji interpersonalnych (polis) i rodzinnych finansów. Medyczna ingerencja w intymną sferę życia wywiera duży wpływ na codzienne funkcjonowanie pary, ich wzajemną relację oraz postrzeganie społeczne.

Lęk, niepewność i depresja stanowią częste reakcje emocjonalne pojawiające się już na etapie diagnozy i towarzyszą pacjentom przez cały proces leczenia. W sytuacji niepowodzenia dodatkowo obserwowane są poczucie winy, złość i bezradność. W przypadku, gdy leczenie prowadzi do uzyskania ciąży, jest ona obarczona większym stresem i niepokojem aż do momentu rozwiązania. Walka z niepłodnością często trwa kilka lat i staje się elementem codziennego życia.

Zapłodnienie pozaustrojowe jest procedurą, w której poczęcie wymarzonego dziecka zostaje przeniesione z domowego zacisza do medycznego świata, pełnego trudnych, biologicznych pojęć, obwarunkowań prawnych, etycznych dylematów i starcia ze stereotypami rozpowszechnionymi w społeczeństwie.

W trakcie wykładu będę starała się przybliżyć Państwu procedurę zapłodnienia in vitro krok po kroku i największe wyzwania z jakimi mierzą się pacjenci w tym procesie w trzech głównych obszarach: polis, soma, psyche przy uwzględnieniu uwarunkowań polskiego kręgu kulturowego.

Anna BajkowskaPomoc psychologiczna osobom, które doświadczyły poronienia lub okołoporodowej straty dziecka.Fundacja Nagle Sami

Podczas wystąpienia poruszone zostaną zarówno wątki dotyczące przebiegu procesu żałoby, jak również potrzeb osób po stracie i możliwych form pomocy psychologicznej świadczonej osobom, które doświadczyły poronienia lub okołoporodowej straty dziecka.

Jak wynika ze statystyk, co roku w Polsce blisko 40 tysięcy kobiet doświadcza poronienia. Jednakże emocje, które im towarzyszą, wciąż niejednokrotnie pozostają tematem tabu. W historiach kobiet i par, które doświadczyły utraty, powtarza się wątek osamotnienia, odrzucenia i braku przestrzeni na przeżycie żałoby. Dlatego wiele z nich, nie znajdując wsparcia w najbliższym otoczeniu, decyduje się na poszukiwanie go w gabinecie terapeuty.

Niezwykle ważnym jest, by pomoc psychologiczna udzielana osobom po stracie uwzględniała zarówno możliwy przebieg żałoby, jak i jego konteksty. Kobiety, które doświadczyły straty, często borykają się z dojmującym poczuciem winy, zmienionym stosunkiem do własnego ciała i kobiecości, nawracającymi i niejednokrotnie traumatycznymi wspomnieniami ze szpitala czy brakiem zrozumienia ze strony bliskich.

Pary, które zgłaszają się na terapię, opowiadają o różnicach w sposobie przeżywania żałoby, o tym, jak zmieniła się ich relacja, jakie mają obawy co do przyszłości. Świadomość powyższych zagadnień oraz wieloaspektowości i żłożoności przeżyć towarzyszących utracie może pozwolić terapeucie na uważne i empatyczne towarzyszenie klientom w procesie adaptowania się do nowej rzeczywistości.

Konferencji Naukowa „Jakość życia w niepłodności – perspektywa medyczna i psychologiczna.” - Konferencja jest zwieńczeniem realizowanego i finansowanego przez Miasto Gdańsk Programu wsparcia prokreacji dla mieszkańców Gdańska na lat 2017-2020 – moduł psychologiczny. Program składał się z trzech modułów: medycznego, psychologicznego i edukacyjnego, a jego celem było dofinansowanie mieszkańcom Gdańska zmagającym się z niepłodnością leczenia zarówno medycznego, jak i psychologicznego.
MENU:
Program konferencjiKomitetyKomunikaty konferencyjnePrelegenciAbstraktyKontaktRejestracja